สวัสดีครับ ทุกๆท่าน ผมไม่ได้อัพบล็อกมานานมากแล้วครับ แต่ว่าวันนี้พิเศษจริงๆ มันเป็นเรื่องที่ผมอยากจะเล่าให้ทุกๆท่านฟัง เพราะเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน และผมเชื่อว่า หลายๆคน ก็ยังคงไม่รู้ ว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบนโลกที่เราอาศัยอยู่
โดยวันนี้ ผมอยู่ที่กัมพูชาครับ ก็มาเที่ยวตามปกติ ไม่ได้คิดอะไรมากมาย น้าแนะนำให้ไปเที่ยวที่ Killing Field และ โตล สะเลง อยู่ไม่ห่างจากที่พักเท่าไรนัก ก็เลยพาน้องชายไปด้วยกัน 2 คนครับ ก่อนหน้านี้ผมไม่มีความรู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่มาก่อนเลย แต่เห็นว่าชื่อเท่ดี มันน่าจะมีอะไรน่าสนใจ … คิดว่าจะได้มาสนุกครับ แต่ผมคิดผิด … มันไม่ได้สนุกเลยครับ มันเป็นความรู้สึกเศร้ามากกว่า
ที่แห่งนี้คือโตล สะเลงครับ เคยเป็นโรงเรียนมาก่อน ก่อนที่พวกเขมรแดงจะมาเปลี่ยนสถานที่สำหรับการศึกษา ให้กลายเป็นคุก กลายเป็นสถานที่ที่ใช้ทรมาณ ใช้แรงงาน และกดขี่มนุษย์อย่างโหดร้าย พวกเขมรแดงต้อนคนมาอยู่ที่นี่จำนวนมาก นำมาใช้แรงงานทาส และส่งไปฆ่าทิ้งที่ Killing Field ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 20 กิโลเมตรอย่างทารุณถึง 20000 ศพ … ใช่ครับ 2 หมื่น
ห้องเรียนถูกเปลี่ยนสภาพเป็นห้องขัง ชั้นแรกเป็นคุกอิฐ ก่อขึ้นมาหยาบๆ เพื่อใช้ขังตัวนักโทษ ใช้ค้อนทุบกำแพงห้องเรียน เพื่อให้ทะลุถึงกันทั้งหมด นักโทษจะถูกขังอยู่ในห้องเล็กๆที่ก่อขึ้นมา ผูกโซ่ไว้กับขา ถึงแม้ว่าจะป่วยไข้ไม่สบาย ก็จะไม่ได้รับยาหรือการรักษาใดๆ แต่จะถูกปล่อยให้ตายอย่างทารุณ
ซึ่งคำว่านักโทษในที่นี้ ไม่ได้มีความผิดใดๆเลย เพียงแค่เป็นประชาชนคนหนึ่งซึ่้งถูกผู้นำเขมรแดงตอนนั้น คิอ พอล พต สงสัยว่าจะเป็นปฏิปักษ์กับเขาเท่านั้น อาจจะเป็น ครู แม่บ้าน นักการทูต หรือแม้แต่คนสนิทของ พอล พต เอง ก็จะต้องถูกนำมาที่แห่งนี้ ซึ่งมีชื่อเรียกว่าคุก S-21 โดยทุกๆวันจะมีการส่งนักโทษเข้ามาใหม่ มีการถ่ายรูปและเก็บประวัติไว้ ไม่ใช้เฉพาะชาวกัมพูชา แต่รวมถึงนักข่าวต่างประเทศอีกด้วย
ที่คุกแห่งนี้ยังใช้เป็นสถานที่ทรมาณ เพื่อให้นักโทษยอมรับสารภาพความผิด ที่พวกเขาไม่ได้ทำ เช่น เป็นสายลับให้กับ CIA เผากระสอบข้าวสารทิ้ง พยายามฆ่าผู้นำ และอื่นๆอีกมาก โดยวิธีการทรมาณมีหลายอย่างมาก ขอไม่กล่าวถึงในที่นี้ (ถ้ามีโอกาสไป แนะนำให้ไปดูกันเองนะครับ)
มีคนเสียชีวิตที่นี่กว่าสองพันคน ด้วยโรคระบาด ขาดอาหาร และโดนฆ่า จากภาพด้านข้าง ท่านจะเห็นว่ามีรั้วรวดหนามคอยกั้นไม่ให้นักโทษกระโดดออกไปฆ่าตัวตายเพื่อที่จะหนีความทรมาณที่ได้รับ
ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นในปี 1975-1979 ซึ่งก็ไม่ได้ผ่านมานานมากมายอะไร แต่ไม่มีใครทราบเรื่องนี้ในเวลานั้นเลย เนื่องจากเขมรแดงปิดประเทศ ไม่ให้ใครเข้าออก และความลับก็ถูกฝังอยู่ในประเทศนี้อีกหลายปี ถึงขนาดว่า พอล พต ได้มีเก้าอี้นั่งในเวทีสหประชาชาติเลยทีเดียว
เรื่องพวกนี้ผมเล่ารายละเอียดหยาบมากๆ สำหรับคนที่สนใจสามารถ search google หาอ่านได้ทั่วไปครับ
สุดท้ายนี้ก็อยากฝากไว้ว่า เราไม่ควรที่จะยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาอีก การฆ่าล้างเผ่าพันธ์เป็นการกระทำที่มีแต่ความสูญเสีย …
รักกันไว้นะครับ
